يارب،غم بي رحمي نزديكان و دوستان به كه گويم؟
جانم از غم اوسوخت،غم جان به كه گويم؟
رنجوري و مهجوري و حرمان به كه گويم؟
ان دردي كه درماني ندارد به كه گويم؟
داغي كه مرا ساخته پنهان به كه گويم؟
افسانه بي كسي و هجران به كه گويم؟

براي غريبه كه هميشه به يادش هستم

منواز عشق جدايم نكني
در دل وادي بي عشقي ها
چشم و دل بسته رهايم نكني
من در اين دشت پراز خوف خطر
جز به الطاف توام نيست نظر
من در اين كوچه ي بي عابر و تنگ
كه در ان نيست به جز شيشه و سنگ
به كجا روي كنم
جز گل روي تورا
چه گلي بوي كنم

اينروزها ....

اينروزها با سرنوشتم سخت درگيرم
غمگينم از دست خودم از دست تقديرم
اينروزها بدجور دلتنگ کسي هستم
بغضم ،غمم ، از زندگي ،از مرگ دلگيرم

عشق

در بلنداي زمان
غصه ي ما اول شد
از تو و غير چه پنهان
دل ما پرپر شد
خواب ديديم که مارا
لب مستانه دهند
نسب اين دل ديوانه
به پروانه دهند
چه بسا خواب بديديم و
نديديم ز عشق
به کسي جز ني و نيرنگ
جزايي بدهند

از عشق بگو

اي قلب تو پر شراره از عشق بگو
وي درد تو بي شماره از عشق بگو
اميد رهايي ام از اين دريا نيست
اي پهنه ي بي كناره از عشق بگو
تا شب پره ها باز ملامت نكنند
با اين شب بي ستاره از عشق بگو

يادش بخير که روزی عاشقت شدم
از خودم بريدم به سوی تو گرفتار شدم
انگشت نمای در و همسايه شدم
عمرم و هدر دادم چون که گرفتارت شدم
تو دلم خواستم آدم بشم اما نشدم
بی خبراز اين عالم بشم اما نشدم

گاهي جهنم مي شود گاهي بهشت است
گاهي هيولا مي شود گاهي فرشته است
يک روز خوشبختي و روز بعد بدبخت
اين داستان هاي عجيب سرنوشت است
اين لحضه هاي تلخ و شيرين هميشه
گاهي به چشمان تو زيبا ، گاه زشت است
وقتي نباشي ماه دي (ماه تگرگ) است
با تو تمام ماه ها ارديبهشت است